Napowietrzanie ścieków jest podstawowym procesem w oczyszczalniach komunalnych, jak i w przydomowych oczyszczalniach ścieków. W sytuacji, gdy do oczyszczalni trafia duża ilość ścieków, a tak jest bardzo często, stworzyć trzeba odpowiednie i właściwe warunki dla tlenowych bakterii, które rozkładają zanieczyszczania. Bakterie takie nazywa się osadem czynnym. Wspomniane odpowiednie warunkami to dostarczenie bakteriom tlenowym, czyli osadowi czynnemu, odpowiedniej ilości tlenu, który jest im potrzebny do życia. Najczęściej ten proces odbywa się poprzez wtłoczenie powietrza przez dmuchawy bocznokanałowe albo membranowe, rzadziej przez wtłoczenie sprężonego czystego tlenu lub przy pomocy mieszadła mechanicznego.
Napowietrzanie powietrzem odbywa się poprzez średniopęcherzykowe, grubopęcherzykowe, jak i drobnopęcherzykowe dyfuzory. Najpopularniejszą metodą dostarczania bakteriom tlenu jest napowietrzanie ścieków sprężonym powietrzem. Małej wielkości pęcherzyki powietrza o wiele lepiej rozpuszczają się w ściekach, a także mają kontakt z większa ich objętością. Dzięki tym właściwością dyfuzory drobnopęcherzykowe umieszczane są przez producentów oczyszczalni przydomowych w bioreaktorach.
Proces napowietrzania drobnopęcherzykowego coraz częściej możemy zauważyć obecne w dużych rozmiarów komunalnych oczyszczalniach. Ten sposób jest po prostu jednym z najefektywniejszych. Żeby zwiększony został transport tlenu do ścieków, dyfuzory powinno umieścić się możliwie jak najbardziej głęboko, oczywiście na ile pozwala nam technologia.
Wówczas kontakt pomiędzy ściekami a pęcherzykami powietrza, wydłuża się wtedy, a także wzrasta koncentracja nasycenia tlenem pod wyższym ciśnieniem.
W zależności od tego, jak zbudowany jest bioreaktor oraz jaka została zastosowana technologia oczyszczania ścieków, stosujemy dyfuzory rurowe lub talerzowe. Różnią się one sposobem montażu oraz kształtem. Może mieć ta kwestia wpływ na jakość osadu czynnego w oczyszczalni.
