Cyna i spoiwa lutownicze to związki, które utrzymują razem inne metale w złączu lutowniczym. Nie przyczyniają się one zbytnio do przewodności lub wytrzymałości materiału, ale wpływają na to, jak dobrze lut płynie w złączu i jak łatwo jest usunąć to, co pozostało po samym lutowaniu.
Opisywana cyna, zwana również blachą, jest stopem miedzi i cyny. Może być stosowana jako samodzielny materiał lub w połączeniu z innymi metalami. Cyny z ołowiem (stop) zapewniają odporność na korozję, ale są mniej plastyczne niż czysta cyna. Ołów jest dodawany w celu zwiększenia wytrzymałości i poprawy obrabialności. Tinsol (lut cynowo-ołowiowy) jest używany do łączenia cyny ze stalą i innymi metalami nieszlachetnymi, ponieważ mają one podobne współczynniki rozszerzalności cieplnej i temperatury topnienia.
Stopy cyny/ołowiu są również stosowane jako materiały do lutowania twardego na powierzchniach żelaznych i stalowych. Aby zapewnić akceptowalne właściwości wytrzymałościowe podczas stosowania stopów cyny/ołowiu, konieczne jest, aby metal podstawowy był czysty przed spawaniem lub lutowaniem.
Dostępnych jest wiele różnych rodzajów lutów cynowych, z których każdy jest przeznaczony do konkretnych zastosowań.
Najpopularniejszym rodzajem stopu cynowo-ołowiowego jest 63/37, czyli mieszanka 63 procent cyny i 37 procent ołowiu. Stop ten jest znany od wieków – używali go starożytni rzymscy rzemieślnicy, gdy wykonywali szklane naczynia za pomocą lutu bezołowiowego. Stopy cynowo-ołowiowe mają dobrą odporność na korozję i wytrzymują wysokie temperatury – są więc idealne do lutowania rur miedzianych lub połączeń elektrycznych.
